Forked Eye

Poradnik świąteczny

2010-12-17T17:49:00.007+01:00

Idą święta. Czas miłości, radość, wybacz… A WALIĆ TO! I tak wszyscy wiedzą, że chodzi o prezenty! I dobre żarcie!

Niestety, jakoby jedzenie to pewniak przyjemności, to prezenty czasem bolą. Swetry z jelonkami, skarpety w choinki, PSP Go.

No tak. Ciuchy możemy jeszcze oddać potrzebującym. Ale czy chcielibyśmy krzywdzić kogoś innego oddając, bądź sprzedając mu PSP Go? Raczej nie. Co w takim razie można by było z nim zrobić? Oto kilka rad!

Łopatke

Zawsze pomocny w ogródku do wykopywania marchewki, sadzenia niecierpkek, zatłuczania kreta. Może i to brudna robota dla PSP Go, no ale lepsze to, niż kurzenie się na półce.

Tłuczek do mięsa

Dwie, różne powierzchnie tłuczące. Zarówno do delikatnego, jak i gumowatego mięsa. Po rozłożeniu, może pełnić funkcję prowizorycznego noża. Wprost wymarzony sprzęt kuchenny.

Frisbee

Twój pupil będzie zachwycony! Zabawa na świeżym powietrzu nabierze nowego wymiaru. Być może nawet trzeciego! Nie zapomnij zabrać swojego PSP Go na plaże. Nie dość, że będziesz mógł porzucać ze swoimi przyjaciółmi, to z łatwością zbudujecie przepiękny zamek z piasku (nie zapominajcie o funkcji łopatki)!

Przycisk do klapy od szamba

Czy twoja klapa od szamba czasem podskakuje, wypuszczając przy tym nieprzyjemne wyziewy? Mamy na to sposób! Połóż na niej PSP Go. Nie pomaga? W sumie, co się dziwić. Przynajmniej tematycznie pasuje do klapy.

Zniszczyć Go!

No przecież! Co może być zabawniejszego od wylewania swojej agresji na PSP Go? Spal Go, utop Go, zakop Go, walnij baseballem Go, rozpuść Go, zdepcz Go! Jest tyle opcji! No i na dodatek ratujesz świat przed bezsensowną technologią.

A gdyby było na odwrót?

2010-12-17T12:48:00.005+01:00

Earth Invaders by ja.

(click to enlarge)

Gdzie siniak to za mało!

2010-12-15T21:26:00.010+01:00

Finish him? Ale, o co… uooooooooo wyrwał mu serce z klaty i jeszcze bije!

Tak mniej więcej zaczęła się moja przygoda z Mortal Kombat.

Co tu dużo mówić? Mortal Kombat to ciosy pięścią powodujące natychmiastowe wykrwawienie się zwykłych śmiertelników. Mortal Kombat to dowód na to, że człowiek ma 3 klatki piersiowe i 15 kości udowych. Gdyby nie Mortal Kombat nie wiedzielibyśmy, że można krzyczeć bez głowy, że można eksplodować od pocałunku albo, że można wyciągnąć cały szkielet przez usta. Prawdziwa groteska!

Co do naszej bohaterki krwi. Bez niej Mortal Kombat nie istnieje. Musi być jej w nadmiarze, niedorzecznie dużo i w miarę wszędzie. Jak się zdołaliśmy już przekonać, w innym wypadku to nie działa (czyt. Mortal Kombat vs. DC Universe).

Bez Fatality też się nie obędzie. Równie krwawe, co absurdalne, zakończone ociekającym czerwienią napisem „FATALITY”. To dzięki nim, tak naprawdę, seria stała się legendą. I dzięki nim powstała tona naśladowców, a krew na dobre zagościła w mordobiciach. Był jednak tytuł, który dla niektórych był przesadą.

Miał wyjść na PlayStation. Jako jedna z nielicznych gier dostała kategorię wiekową A0. Moment… Miał wyjść?

Kilka dni przed rozwiezieniem gry do sklepów, Electronic Arts stwierdziło, że „nie chce wydawać tak bezsensownie brutalnej gry”. Dziwne. Teraz nie mają problemu z wydawaniem bezsensownych tytułów. Nie, to nie, EA. I tak masa ludzi w to grała dzięki internetowej dystrybucji. I co im się ukazało?

Ciężki klimat szpitala psychiatrycznego i jego nie do końca stabilni emocjonalnie mieszkańcy. Byli nimi zarówno „lekarze” jak i pacjenci. A co tam robili? Napieprzali się na śmierć i życie tylko dlatego, że jakiemuś demonowi się nudziło. Tak, zaliczamy do mieszkańców jeszcze demona.

Ogólnie wyszła z tego bardzo gęsta zupa o smaku krwi i szaleństwa. W odróżnieniu od Mortal Kombat, tutaj walka musiała się kończyć brutalnym wykończeniem, przy którym odkopywanie głowy to budyń waniliowy z sokiem.

Krew była głównym elementem wystroju wnętrz, jak i głównym dodatkiem do ubioru postaci. Było jej mniej niż w Mortal Kombat, jednak ta wywoływała większe obrzydzenie. I jakoś bardziej bolało jak się ją widziało przy ciosach.

A i jeszcze jedno! Gra nosiła nazwę Thrill Kill.

5x COMBO BONUS!

2010-12-13T20:52:00.007+01:00

Wozy na pozycjach. Ryk silników. Odliczanie. 3… 2… Start! *PLASK!* Pierwsza ofiara na liczniku! Kilkadziesiąt metrów dalej grupka zaskoczonych ludzi. *PLASK!* Punkty lecą, bonusy. Czerwone ślady przytłaczają czerń asfaltu. Nikt nie myśli o dojechaniu na metę, jako pierwszy. Tutaj chodzi o przetrwanie i bynajmniej nie przechodniów.

W całej historii gier nie ma bardziej krwawego i psychopatycznego przykładu wyścigów niż Carmageddon. Żaden Twisted Metal, żaden Zombie Driver i inne popłuczyny z gównianymi zombie, nie mają tutaj szans. Ba! Nawet pseudo-brutalny GTA jedyne, co może, to czyścić szczoteczką zakrwawione wozy po każdym carmageddonowym wyścigu.

Tutaj nie było miejsca na ciała lecące miliard kilometrów po zderzeniu. Tutaj najmniejszy kontakt człowieka z pojazdem kończy się efektownym rozbryzgiem. Rozrywało ich na pół, tracili kończyli, zamieniali się w mielone. Nikt nie był bezpieczny w tym post-apokaliptycznym świecie. Futboliści, grubasy, babcie z chodzikami, laski w bikini, policjanci, krowy, a nawet owce – wszystko to zamieniało się w masakrę, jak i w parę cennych sekund i punktów.

Żeby tego było mało, leżące zwłoki mogliśmy używać do malowania abstrakcji pokroju Picassa. Polecam robienie bączków na asfalcie. Spirograf się chowa.

Ale nie tylko w rozgrywce krew nam towarzyszyła. Pudełko było czerwono-czarne, jak i płytka z grą, w menu startowym witała nas obcięta, brocząca ręka. Niektóre samochody były okrwawione już przed wyścigiem.

Oczywiście Carmageddon to też kontrowersje pełną gębą. Zakazany w kilku krajach. Brytyjczycy, jak i Germanie, byli tak delikatni, że ocenzurowali całą grę wstawiając w miejsce przechodniów rozbryzgujące się na zielono zombie, bądź roboty sikające czarnym olejem. Ach ci Germanie, prawdziwi pacyfiści!

Czy kiedykolwiek zobaczymy jeszcze Carmageddon w pełnej krasie? Z przerażonymi ludźmi, szalonymi wehikułami i ciężkim, industrialnym klimatem? Może lepiej nie, bo wyjdzie z tego drugi Mortal Kombat vs. DC Universe.

A propos Mortal Kombat…

O mięsie, bandażach i gościach w słoikach!

2010-12-13T00:25:00.008+01:00

Rodzice od małego wmawiają nam, że jedzenie nie służy do zabawy. Jednak jest pewien chłopiec, który udowadnia, że jest totalnie odwrotnie! Ba! Przekonuje, że rzucanie mięsem to powinność!

Super Meat Boy to sześcienny pulpet, który krwawi przy najmniejszym nawet ruchu. Ten kawał uroczego mięcha udowadnia, że platformówki nie tylko mają się dobrze, ale potrafią skopać dupsko najtłustszym i najbardziej napakowanym produkcjom.

Wszystko zaczęło się od flaszowej gierki Meat Boy, wydaną przez Edmunda McMillena i Johnathana McEntee. Po wielkim sukcesie na newgrounds.com, do panów twórców odezwało się samo, wielkie Nintendo i obwieściło, że z miłą chęcią przyjmą pełnoprawną grę z mięsem w roli głównej.

I tak oto powstał wspomniany wcześniej Super Meat Boy. Jak na razie można pograć na Xbox’ach i PC’tach. Pojawią się również wersje WiiWare i Mac. Team Meat zastrzega również, że wersja na PS3 nigdy nie powstanie, bo okazało się, że Sony to banda buraków pochodzenia półzwierzęcego.

Co do samej gry to platformówka pełną gębą. Bieganie, skakanie, odbijanie się od ścian. Po drodze oczywiście czyhają na nas przepaście, piły, kolce, piły, kupy soli, lawa, lasery, piły, wata, a nawet inne bloki mięsa! I piły!

Do tego wszystkiego dostajemy bardzo dobry soundtrack i mnóstwo nawiązań do starych klasyków.

Czy jest długa skoro jeden etap przechodzi się w ok. 15 sekund? No cóż. Etapów jest ok. 300, a nad jednym można spędzić nawet 30 min. A nie wspominam nawet o ukrytych postaciach i levelach! Tak, jest długa!

W czasie pisania tego tekstu, zdałem sobie z czegoś sprawę. Super Meat Boy to najkrwawsza platformówka, w jaką grałem! Zatem zaliczam ją do historii krwi w dziale platformówek.

PS. Tak! Trzeba w to zagrać!

Krew part 2 - Faszerowanie Plebsu Strzelaniem

2010-06-02T16:21:00.022+02:00

Skoro już wiemy jak rozpoczynała swą karierę krew, to rozejrzyjmy się po najsłynniejszych przypadkach w poszczególnych gatunkach. Dzisiaj na odstrzał idą FPS’y.

Gatunek ma swoje początki w 1974 roku i nadszedł z grą pod tytułem Mazewar. Na próżno w niej szukać koloru czerwonego. Szata graficzna obsługiwała ino zielony i czarny. A o krwi nikt wtedy nie myślał.

Przypuszczalnie pierwszy raz mogliśmy ją zauważyć dopiero w 1989 roku w grze Xenocide. Atakujące nas robactwo zostawiało nam krwawe zacieki na szybce naszego hełmu.

Jeżeli ktokolwiek ma wątpliwości, że to krew, a nie jakiś smark kosmity, to przenieśmy się 2 lata do przodu do firmy id Software. W 1991 wypuścili oni Hovertank 3D, gdzie wyraźnie widać, że mutanty, po zabiciu, zamieniają się w czerwoną kałużę.

Wystarczył rok, aby spod ich skrzydeł wyszedł tytuł, który stał się rdzeniem, wokół którego budowały się wszystkie późniejsze FPS’y. Był to oczywiście legendarny Wolfenstein 3D. Hitlerowski trup ścielił się gęsto wykrwawiając się pod siebie. Trzeba przyznać, że eksterminacja nazistów to czysta przyjemność. Jednak to pewna przygoda na Marsie stała się większym kultem.

DOOM, bo tak owy kult się zwie, to rzeź w czystej postaci. Osiem rodzajów broni (wliczając w to pieści) i masa mięsa pochodząca wprost z cyber-piekła. Aż strach pomyśleć, że naszym jedynym motywem do mordowania była chęć naciśnięcia guzika pod koniec każdej mapy. No może trochę miało na to wpływ ocalenie Ziemi przed inwazją.

Krew w DOOM’ie jest wszędzie - na podłogach, sufitach, ścianach. Niektóre poziomy są wręcz całe zrobione z ociekającego mięcha, a co rusz można spotkać zwłoki naszych kolegów powbijane na pręty wystające z ziemi.

Na osobną uwagę oczywiście zasługują pomioty szatana. Każdy z nich umiera w bardzo stylowy i krwawy sposób. Większość z nich wybucha oddając tobie, co kryje w sobie. Jedyne, co po nich zostaje, to kupa kości z przewaga wnętrzności.

Przenieśmy się 2 lata w przód. Rok 1996, Książę wlazł z impetem kopać dupska i żuć gumę. Duke to posiadacz jednego z najbardziej oryginalnych oręży w historii strzelanek. Oprócz zmniejszania, zamrażania, czy wysadzania wrogów w powietrze, miażdżył ich drzwiami, wykopywał im oczy, urywał głowy i załatwiał się im do zwłok. Ubaw po pachy!

Dzięki sukcesowi Duke Nukem 3D, powstała gra, której sama nazwa jest tak krwawa, że już bardziej krwawą być nie może. Chodzi oczywiście o Blood.

Krew była wszechobecna, zaczynając już od pudełka z grą. Naszym pierwszym narzędziem zbrodni były widły. Dzięki nim rozczłonkowywaliśmy nasze pierwsze ofiary, jak i okazyjnie leżące zwłoki. Głowy, które odpadały od broczących ciał, mogliśmy kopać. Było to na tyle zabawne, że w dodatku do Blood II znalazł się tryb, który zwał się pieszczotliwie Zombie Head Soccer. Ale wracając do tematu! Podczas wędrówki mogliśmy napotkać krematoria, sale tortur pełne zwłok, a na poziomie Dark Carnival mogliśmy znaleźć wiszące zwłoki wcześniej wspomnianego Duke’a, które mogliśmy sobie pobujać! Warto też nadmienić, że życie uzupełnialiśmy zbierając ludzkie serca.

Blood’a można opisywać kilometrami. Pełno w nim nawiązań do starych horrorów, a Caleb co rusz rzuca jakimś soczystym tekstem. I tak jak poprzednie tytuły jest pozycją kultową.

Reszta FPS’ów 2,5D to mniej lub bardziej udane mutacje powyższych tytułów. Oczywiście we wszystkich, krew to obowiązek. Warto jeszcze wspomnieć o dwóch produkcjach z 1998 roku. Takie gry jak Shogo: Mobile Armor Division i Blood II, dzięki silnikowi Lithtech, udowodniły, że w organizmach żywych znajduje się o wiele więcej krwi niż na to pozwala pojemność ciała.

Niestety, to właśnie w FPS’ach najprężniej rozwijają się krwawe rozbryzgi i temu podobne rzeczy. A szkoda, bo historia pokazuje, że nie tylko tam krew bardzo dobrze sobie radzi.

Krew part 1 - Kanciaste początki

2010-03-31T13:51:00.042+02:00

Widzicie to?

To jest piksel! Może i powiększony 300 razy, ale to ciągle jest piksel. Kolor czerwony. Dla informatyków, bądź innych grafików - #ff0000. Właśnie on i jego pochodne tworzą jedna z najczęściej widywanych rzeczy w grach – krew.

Kiedyś było nie do pomyślenia żeby zobaczyć ją nawet w małej ilości. Jak już ktoś ginął to ulegał dezintegracji, upadał, albo cholera wie co się z nim działo.

W dzisiejszych czasach, gry potrafią być na tyle hojne, że jeden tytuł zasiliłby cały szpital w świeżą krew, na zawsze! Niektórzy twórcy sądzą nawet, że krew jest w większości czarna, a czerwień występuje okazyjnie.

Odpowiedź na pytanie, jakie chcę zadać, jest naprawdę trudna do znalezienia. Która gra była pierwszą, gdzie mogliśmy zauważyć naszą kontrowersyjną ciecz? Pogrzebałem trochę i zawiodło mnie to do lat 80-tych. Do czasów, gdzie Atari 2600 zabijało rynek naszej ukochanej, wirtualnej rozrywki.

Texas Chainsaw Massacre wyszła w marcu 1983 roku na wyżej wymienioną konsolę.

Wcielamy się w rolę Leatherface’a, głównego złola serii filmów pod tym samym tytułem.

Cóż robimy w grze?

Otóż to, co nasz bohater potrafi najlepiej – tniemy ludzi piłą łańcuchową.

I musimy się spieszyć, gdyż paliwo z naszego narzędzia mordu szybko ucieka.

Gra jest głupia, nasza postać haczy się o najmniejsze piksele na planszy, a dźwięki powodują krwotok z uszu. Ale to nie krew, o jaką nam chodzi.

Gry nie chciał nikt sprzedawać ze względu na brutalność. Po potraktowaniu naszych ofiar piłą, wywracały się one na głowę, wylewając z siebie czerwoną kałużę. I uważam tą kałużę za pierwszą krew w historii gier!

Drugi tytuł, który wyszedł niewiele później, nosił tytuł Halloween. Wydali go ci sami ludzie, co w przypadku Texas Chainsaw Massacre, również na Atari 2600.

W grze wcielamy się tym razem w opiekunkę. Ze wszystkich sił próbuje uratować dzieci, gdyż po domu chodzi sam Mike Mayers!

Twórcy tym razem nie hamowali się przed niczym. Nie dość, że krew występuje w grze w dwóch postaciach, to na dodatek jest animowana! A czemu w dwóch postaciach? Otóż, Mike nie tyle, co próbuje zabić naszą bohaterkę, on najbardziej rzuca się na dzieci!

Mord w jego wykonaniu jest wyjątkowo brutalny. Jednym machnięciem noża, obcina ofiarom głowy, co kończy się czerwoną fontanną z szyi.

Wyobraźcie sobie to oburzenie w czasach, kiedy wychodziła ta gra. Nawet teraz zabijanie dzieci jest nieetyczne. Co innego wysadzanie miasta bombą atomową.

Tak właśnie, moim zdaniem, wyglądają początki krwi w grach. W następnej części dowiemy się, jak te sprawy miały się w FPSach. W końcu to w nich najczęściej ekran zalewa się czerwienią.

Paaaaaanie!

2010-03-12T14:51:00.005+01:00

TOP 10,

czyli

10 dziewcząt z bijatyk 2D,

które w jakiś sposób nas kręcą!

Tytuł mówi sam za siebie. Dziesięć dziewcząt, żadnych poligonów i nasza wyobraźnia. Oto one!

Shiki

Debiut: Samurai Showdown 64

Patrząc w jej obojętne z pozoru oczy można stwierdzić tylko jedno – „nawet nie próbuj”. Czyż to nie jedna z najbardziej pociągających rzeczy? I ten tatuaż smoka, który owija się wokół jej nogi, a kończy na plecach. Jakie niezwykłe miejsca musi on zwiedzać po drodze.

Sakura Kasugano

Debiut: Street Fighter Alpha 2

Sakura to typowa japońska „sailorka”. Trochę ciamajdowata. Duże, na okrągło uśmiechnięte dziecko. Mimo swojej dziecięcej naiwności, tak do końca święta nie jest. Ledwo pojawiła się w SFA2, a już pokazała, że nosi czerwone majty! Ach te szkolne mundurki! To wszystko ich wina!

Poison Kiss

Debiut: Final Fight

Jest członkinią gangu. Na jej strój składają się dwa paski materiału. Jeden udaje dżinsowe szorty, a drugi koszulkę, która dla mnie jest luźnym stanikiem. Czapki nie liczę. Zaraz obok niedopiętego rozporka ma przypięte kajdanki, co tylko pobudza naszą fantazje. Dla tych, co już ledwo są w stanie usiedzieć na miejscu, dodam, że krążą słuchy, iż Poison jest transseksualistą.

Morrigan Aensland

Debiut: Darkstalkers

Patrząc na nią, doskonale wiemy, jak historia z nią by się potoczyła. Niewinny podryw, potem ostra impreza w klubie, a na końcu wizyta w jakimś motelu przy drodze. Problem jest tylko jeden. Owa przygoda z Morrigan kończyłby się naszą śmiercią! Dlaczego? Bo jest sukubem! Ale powiedzcie. Czyż nie warto?

Mina Majikina

Debiut: Samurai Showdown V

Czysta i niewinna. Może jak na kogoś takiego pokazuje zbyt dużo ciała, jednak śnieżna biel jej włosów jak i ciuszków świadczą o tym, że to wcielenie anioła. A wiadomo, że złe kobiety to nie jedyny typ, który nas kręci.

Mai Shiranui

Debiut: Fatal Fury 2

Cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki, cycki.………

I-no

Debiut: Guilty Gear XX

Rockmanka w lateksowym, czerwonym wdzianku. Górną część ciała zakrywa pozostałościami kurtki. I tylko tym! Na dodatek zręcznie przebiera paluszkami po gryfie swojej gitary, która, jak mniemam, jest najszczęśliwszym instrumentem na świecie. Jedynym problemem jest jej demoniczna czapka, która ciągle kłapie dziobem i pluje.

Elisabeth

Debiut: King of Fighters XI

Powiem tyle – ona ma pejcz i lubi go używać!

Cham cham

Debiut: Samurai Showdown 2

Dziewczyna z dżungli. Dzika, nieokiełznana i wygimnastykowana. Najprawdopodobniej chodzi bez majtek. Ktoś widział kiedyś gacie z tygrysa albo innego futrzaka? I ta burza zielonych włosów! Idealna przytulanka na noc.

Bonne Jenet

Debiut: Garou: Mark of the Wolves

Który facet nie lubi piratów? Rum, papugi, abordaże, rum, drewniane nogi, protezy z haków, rum! „Victory! We fight to win! Victory…”. Przepraszam zapędziłem się troszkę.

Tak! Pani Bonne Jenet jest piratem! I to nie byle jakim. Jest przywódcą całej grupy piratów! Ja już nie mówię o fakcie, żeby wybrać się z nią gdzieś na kawę. Wystarczyłaby mi służba u niej. Z miła chęcią ponosiłbym jej kule… armatnie.

A gdzie Chun-Li? Nie wiem jak wy, ale ja boję się jej ud. Na pewno potrafią przeciąć człowieka na pół, a to niezbyt miłe. A Cammy? Przecież na okrągło widać jej tyłek! A próbowaliście być z kobietą, która ma osobowość czołgu? Oczywiście przyznaję, że było jeszcze parę kandydatek. Niestety miejsca było tylko na dziesięć. Pociągających pań w bijatykach jest sporo i ciągle powstają nowe. Może już za jakiś czas dowiemy się, jakie panie w 3D są obiektami naszych westchnień.

Ssij!

2010-02-18T20:34:00.016+01:00

Kirby! Z czego on jest? Nie pytam, z jakiej gry, bo to by było co najmniej cudaczne. Z czego jest zrobiony? Co pozwala mu tak się nadymać, nadmuchiwać, trzymać w buzi więcej niż którakolwiek gwiazda porno i biegać jednocześnie, a nawet latać?

Prześledźmy, więc dostępne nam materiały i inne tego typu. Ma być miękko, milutko i pojemnie.

- Smalec

Jest gładki. Z jednej kostki możemy ulepić i słodziutką kuleczkę, jak i nadętego balona. No i jest tłusty. Problem w tym, że przy kontakcie z ogniem, smalec, zamienia się w przezroczysta plamę, która na dodatek nienajlepiej pachnie. Nie mówiąc już o tym, że jedyne, co by mógł wciągnąć smalcowy Kirby to skwarki.

- Neopren

Jest w nim cieplutko, jak w Kirby’m. Jest w nim milutko, jak w Kirby’m. Jest w nim sucho, jak NIE w Kirby’m… Na dodatek się nie rozciąga. Następny!

- Gąbka

Milutka i przytulana. No chyba, że ma tą chropowata część do zdzierania starych tapet. Nikt mi nie wmówi, że jest do ciała. Gąbka to całkiem dobry pomysł, jednak brakuje jej czegoś, co ma Kirby – pojemności.

- Lateks

No co? Rozciąga się bardzo, bardzo, dzięki czemu potrafi przyjąć w siebie dużo… rzeczy. Do tego śmierdzi i… No dobra! Możliwe, że Kirby nie jest z lateksu.

- Plastelina

Z plasteliny można zrobić wszystko. Samochód, ludzika, sztuczną kupę, a nawet Kirby’ego. Jest tłusta, rozciągliwa i pachnie jak plastelina. Nie znam nic na świecie, co pachnie tak jak ona. No chyba, że plastikowe pojemniki zostawione na słońcu, a Kirby raczej pachnie cukrem.

- Pyzy

Lubię pyzy!

- Mokra bułka

Miękkość – jest! Pojemność – powiedzmy, że jest (można wydłubać środek)! Miluśność… Mokra bułka? Fueeehhhhh…

- Bita śmietana

Dobrze ubita doskonale trzyma się naczynia. Jest puchata i można nią wysmarować totalnie wszystko (zaliczam to do pojemności). Może być słodka i w różnych kolorach. To jest to! Kirby jest z… Nie! Chwila moment! Ja nie łubie bitej śmietany, a Kirby’ego wręcz przeciwnie!

- Guma do żucia

To jest dopiero dobry kandydat! Praktycznie wszystko się zgadza. Różowe, nadyma się jak mało, co na tym świecie i potrafi latać na krótkie dystanse. Do tego słodziutko pachnie! Jednak czy Kirby po tylu przygodach nie wyglądałby teraz jak kłak z kanapy z podłączanymi do niego groszówkami i paznokciami?

- Marshmallow

To jest chyba odpowiedź na nasze pytanie. Mięciutki, słodziutki, podgrzany rozciąga się niemiłosiernie. Raczej nie lata, za to potrafi pokryć sobą naprawdę duże powierzchnie. Ma różne kolory i wszyscy go lubią. Nawet pod postacią gigantycznego, piankowego marynarza. Tylko to nielatanie…

Dziesięć propozycji. Każda ma swoje plusy i minusy. Czasem jednych jest więcej od drugich. Myślę, że chociaż trochę przybliżyliśmy się do odpowiedzi na zadane wcześniej pytanie. A wy jak myślicie? Z czego jest zrobiony Kirby?

Zmierzmy się!

2010-02-12T01:15:00.008+01:00

W życiu każdego porządnego i szanującego się gracza przychodzi taki dzień, w którym musi się zmierzyć. Zmierzyć z tymi, co myślą, że są lepsi w graniu od niego. Jak to zrobić najrozsądniej? Analizując najróżniejsze opcje wywnioskowałem, iż najlepsza byłaby likwidacja potencjalnych rywali. Jednakże nasz świat nie pozwala na takowe posunięcia, więc jedyne, co nam pozostaje to turniej. Ale nie byle jaki.

Jeżeli jesteś graczem powinieneś grać we wszystko i na wszystkim. Bez względu na porę dnia czy nocy, bez względu na okoliczności. Grać najlepiej jak tylko potrafisz.

Jakie gry byłyby najlepszym sprawdzianem dla prawdziwego gracza? Na przykład te!

Kto szybciejszy, ten lepsiejszy - ŚCIGAŁKI

Re-volt (PC, klawiatura)

Nie ma to ja porządne wyścigi. Tylko my, nasz samochód i przeszkadzajki uprzykrzające nam jazdę. Plamy oleju, miny, błyskawice. Czy można pomyśleć o czymś jeszcze lepszym? Tak! Zamiast bryki na wypasie możemy prowadzić zdalnie sterowany autkiem!

Tym właśnie jest Re-Volt. Bardzo niedoceniona i bardzo zapomniana gra. Dlaczego właśnie Re-Volt? Właśnie dlatego, że wszyscy go nie docenili i o nim zapomnieli! No i to najlepsze wyścigi w historii gier. Tak! Lepsze nawet od Micro Machines!

Gdzie dwóch się bije, tam jeden wygrywa - MORDOKLEPKI

Samurai Shodown II (Arcade)

Jak już wspomnieliśmy zabicie naszych rywali nie wchodzi w grę. Ale nikt nie powiedział, że nie możemy im mord skapiszonować. Wirtualnie, bo wirtualnie, ale to już coś. Wiemy również, że jak nasz wojownik trzyma jakiś oręż w rekach, to możemy liczyć na jakąś krew. Satysfakcja z bicia gwarantowana. I powiadam wam tyle! Nie ma lepszej bijatyki z bronią, w całej galaktyce bijatyk, jak Samurai Shodown 2.

Średniowieczna Japonia zamieszkiwana przez samurajów, nindżów, grubasów, potwory, zdziadziałych mistrzów wszystkiego, dzikuski, szermierki. W roli upuszczaczy krwi mamy katany, tanta, szpady, miecze, pazury, laski, naginaty, a nawet bumerangi. Czego chcieć więcej? Nie wspomniałem jeszcze o przecinaniu w pół, beczkach pełnych śledzi, niszczeniu broni, ciachaniu bambusów, ultra ata…

Nie wiem jak to zrobiłem, ale mam więcej od ciebie – PUNKTOWCE

Asteroids (Arcade, ew. Atari 2600)

Dawno, dawno temu, kiedy natapirowane fryzury były w modzie, a spodnie zaczynające się pod pachami były sexy, jedynym sposobem zmierzenia się z innym graczem była lista sław zwana potocznie High Scores. A działo się to – uwaga! – w salonach gier! Tak moi drodzy. Kiedyś było ich pełno. I każdy z nich miał swojego niezrównanego mistrza.

Asteroids jest legenda sama w sobie. Jeżeli wśród arcade’ów nie stał właśnie on to nie byliśmy w salonie gier, tylko w jakiejś taniej spelunie. Dlaczego właśnie ta, a nie inna gra? Każdy szanujący się gracz powinien, chociaż raz, zagrać w Asteroids. A jaka to chluba widnieć na pierwszym miejscu na automacie gdzieś na mieście!

Ta trójka to jeden z przykładów, który mogłyby powstać. Oczywiście, co chwila można wymyślać kolejne tytuły i kolejne wyzwania. I zapewne jeszcze się w takie dobieranie pobawię. Nie raz…

To się pozmieniało!

2010-01-28T21:22:00.002+01:00

Mała zmiana wyglądu bloga. Jeszcze nie do końca dopracowana, ale napewno wygląda lepiej niż poprzednio. Czy będzie ładniej? Zobaczymy! Narazie jest jak jest.

A gdyby to sfilmować? pt.3

2010-01-16T14:28:00.005+01:00

Idąc za ciosem. Trzeci i ostatni plakat w atarynkowych klimatach. Kto wie może później ukażą się inne.

Dzisiejszym bohaterem przeróbki jest: Elevator Action

(click to enlarge)

Stworzony na podstawie plakatu z jednego z najlepszych filmów wszechczasów - "Die Hard". Potocznie znany, jako "Szklana Pułapka".

A gdyby to sfilmować? pt.2

2010-01-14T15:46:00.005+01:00

Wczoraj przy okazji stworzenia plakatu z PONGa, zaraz zabrałem się za następny. I żeby moje chwalidupstwo osiągnęło zenitu oto on.

Dzisiejszym bohaterem przeróbki jest: Space Invaders

(click to enlarge)

Stworzony na podstawie plakatu z „Independence Day”.

A gdyby to sfilmować?

2010-01-13T21:56:00.004+01:00

Filmów na podstawie gier jest sporo. Większość z nich nie da się oglądać nawet po dowolnej ilości wypitych piw. Mam dziwne wrażenie, że sfilmowanie czegoś, co ma bohaterów i fabułę nie powinno być zbytnim problemem. Może to tylko moje omamy. Wracając do tematu. Zastanówmy się, jakby to było, pracować dla wytwórni, która bierze takie na swoje barki zekranizowanie gry, a naszym celem byłoby stworzenie plakatu.

Dzisiejszym bohaterem przeróbki jest: PONG

(click to enlarge)

Stworzony na podstawie plakatu z genialnej komedii „Balls of Fury”.

Myślisz, że wygrasz? Nie wygrasz!

2010-01-11T11:51:00.010+01:00

TOP 10,

czyli

TOP 5 gier, z którymi nie wygrasz!

Jesteś madafaka wśród graczy? Na śniadanie zjadasz gry w sosie Hard Mode? W RPGach twoja postać strzela z łuku jedną ręką, a w FPSach nie masz celownika, bo przeszkadza on w zdobywaniu hedszotów? To wiedz jedno! Na tym świecie istnieją gry, w które bez względu na wszystko przegrasz!

Oto pięć tytułów, w których każda próba przejścia kończy się naszą przegraną.

Na 5! – PAC-MAN (ARCADE)

Ta gra nie tyle, co kończy się nasza nieuchronną śmiercią, co nie pozwala nam grać dalej. Poziom 256 to szyderczy śmiech z wnętrza arcadeowej machiny. Śmiałeś dojść tak daleko? To witaj w piekle, bo całą wieczność spędzisz tu!

Uznaje się za koniec poziom 255, do którego można maksymalnie uzbierać 3333360 punktów. I wiecie co? Pierwszy raz dokonał tego nijaki Billy Mitchell 3 lipca w 1999, a do tej pory osiągnęło to 7 osób.

Na 4! - GEOMETRY WARS (XBLA)

Zasada jest prosta. Jesteśmy my i są oni. My jesteśmy w liczbie pojedynczej, a oni w liczbie bardzo mnogiej. Nasze super tajne zadanie brzmi – ZABIJAJ ICH BARDZO!

Nasz mały stateczek, zamknięty na prostokątnym obszarze, musi uporać się z inwazją wrogich kształtów. Gra wyznaje zasadę, im dalej w las tym więcej drzew. Tylko z tego lasu już się nie wychodzi.

Na 3! – COSMIC ARK (ATARI 2600)

Zadania są dwa, bronić naszą kosmiczną arkę przed meteorytami i porywać niewinne stworzątka z ich rodzinnych planet. Początki może i są łatwe, jednak każdy z nas wie, jak ta międzyplanetarna wyprawa się kończy.

Wiecie, że Cosmic Ark to najprawdopodobniej pierwszy sequel w świecie gier?

Na 2! – SPACE INVADERS (ARCADE)

Swojego czasu pożeracz umysłów, a zwłaszcza ćwierć dolarówek, jak i monet 100 jenowych. Zasada jest prosta. Uratować planetę przed inwazja obcych! Cóż mogę powiedzieć. Mimo wszystko inwazja i tak się udaje.

Na 1! – TETRIS (GAME BOY)

Ta gra ma na swoim koncie wiele istnień. I długo jeszcze będzie zbierała swoje żniwa. Naciśnięcie guzika START równoważne jest ze staniem jedną nogą w grobie. To tylko kwestia czasu, kiedy dołączy druga. Każdy klocek, każdy jego ruch dotkliwie przypomina nam, że ten czas szybko mija, a jedyne, co po nas zostanie to parę cyferek. A już miał lecieć długi…

Tak właśnie wygląda lista 5 gier, z którymi nie wygracie. Może jedynie Pac-Man daje złudne wrażenie zwycięstwa. Czy to znaczy, że takie gry nie powinny istnieć? Oczywiście, że powinny. Zwłaszcza dla tych, co sami nie potrafią się oderwać od ekranów żeby pójść na zwykłe siku. W sumie zostało tylko jedno do powiedzenia. GAME OVER!

Jak się mają sprawy polskie?

2010-01-09T16:07:00.006+01:00

Świat. Potocznie zwany Ziemią. Mieszkając na tej planecie, jako gracze, wiemy, iż istnieją trzy strefy grania. Japonia, jUeSy i Europa. Australii nie liczę. Gry tam nie dochodzą, w końcu są zbyt brutalne. No cóż. Miłego zabijania kangurów i aborygenów.

Jednak w moim przekonaniu istnieje jeszcze jedna, niewielka, aczkolwiek bardzo ciekawa strefa – Polska.

Większość gier wychodzi tu później niż w Europie. Możliwość wyboru języka w grze to marzenie – polski to coraz częściej jedyny słuszny język. Nie ma polskiej sieci dla X360. Nintendo nie ma nawet przedstawicielstwa. Co za tym idzie, jeżeli gra ukaże się na rynku europejskim to nie musi się ukazać u nas. Polskie siedliska recenzenckie to śmiech na sali. Każdy z trzeźwym podejściem do tematu znika z rynku w tajemniczych okolicznościach. A żeby tego było mało, o miejscach, gdzie możemy sprzedać własne gry, kupić cudze za śmieszne pieniądze, możemy ino pomarzyć. Sklepy z grami fizycznie u nas nie istnieją! Pozwolę, więc teraz sobie na małą dygresję. FAK JU EMPIK! FAK JU SATURN! I PODOBNE DO TEGO SIEDLISKA KUPY TEŻ FAK JU! O! Od razu lepiej.

Podsumowując. Gracze w Polsce mają ciężko. Skazani na tułaczkę przez okropnych wydawców, nikczemnych dystrybutorów i złowrogich recenzentów. Jedyne światełko w tunelu to bliscy w Wielkiej Brytanii i Allegro. Co do odważniejszych należy jeszcze eBay i internetowe sklepy z Azji. Weź się do kupy Polsko, bo inaczej…

Growy nadczłowiek

2009-12-30T12:31:00.004+01:00

Chuck Norris. Słysząc te dwa słowa zaczynamy się śmiać, lecz w ciągu jednej setnej sekundy nasz śmiech zamienia się w przerażenie. Człowiek, który ma sukcesy nie tylko wszędzie, ale także w sferze gier komputerowych. Na ten przykład przeszedł całe Simsy ze wszystkimi dodatkami. Jednak nawet Chuck się boi. Boi się przestać grać na Sega Saturn. A to wszystko za sprawą jednego człowieka!

Segata Sanshiro

Imię: Segata Sanshiro

Narodowość: Japonia

Wiek: Nieznany

Wzrost: 180 cm

Waga: 74 kg

Znane specjalne zdolności:

- Trzeci Dan I Czarny Pas w Judo

- Pierwszy Dan I Czarny Pas w Karate

- Mistrz we władaniu wszelkim orężem takim jak miecze, noże, itp.

- Wybitny strateg

Segata Sanshiro był drugą maskotką Segi. Nic go to nie obchodziło, że tak nie powinno być, aIe nikt nie miał odwagi mu zwrócić uwagi. Przyświecał mu jeden cel - „Musisz grać na Sega Saturn! Graj… póki nie połamią ci się palce!”. I tak podróżując przez swój kochany kraj odnajdywał niewiernych i ich nawracał. A robił to w jedyny słuszny sposób. Spuszczał im łomot!

Poza głoszeniem prawdy o tym, że Sega Saturn to jedyna i słuszna konsola, Segata wygrał dla Japonii puchar świata w piłce nożnej. Dwa razy. Zdobył mistrzostwo w sprincie łyżwiarskim na olimpiadzie nie używając łyżew! Do tego w baseball grywał używając kopniaka z półobrotu, a jego judo rzuty powodowały, że przeciwnicy eksplodowali! A wszystko to dzięki wierze w Segę.

Niestety Segata Sanshiro, ratując swoja ukochana firmę przed zagładą, zginął. Żałoba ogarnęła cały kraj. Najbardziej legendarny z legendarnych Segata już nigdy do nas nie powróci.

Pamiętajmy jednak! Wychodząc z kolegami na mecz albo bawiąc się na imprezie z koleżankami, miejmy w głowie włączoną malutką myśl – korzystam z życia zamiast siedzieć w domu i grać na Sega Saturn. A wiadomo, że martwy Japończyk to nie zawsze nieżywy Japończyk!

W Polsce nie do końca...

2009-10-31T00:28:00.008+01:00

Dragon Age: Origins to gra, na którą się naprawdę bardzo nakręciłem. Nie wiem czy to spowodowane jest tym, że jej reklamę można zobaczyć nawet na gotuj-obiady-z-parowek-i-jajek.pl. Wiem, że rude panie z krwią na twarzy mają coś w sobie, a takie panie można znaleźć w Dragon Age. Stwierdziłem, że zamówię sobie pre-order, co by zagrać jak najszybciej. Napisałem do pewnego polskiego sklepu internetowego, żeby dowiedzieć się, jakie wersje językowe będą dostępne u nas. Jakoś mierzi mnie fakt, że mógłbym biegać z Krasnoludzkim Oczowybijaczem +1 do Siły. Dwarven Eyepicker +1 of Strengh brzmi o wiele bardziej morderczo, więc naturalnie interesowała mnie pełna angielska wersja. I jak to w Polsce bywa, nic do końca nie może być dobrze. Fakt, są dwie wersje językowe – polska i angielska. Tylko angielska musi być z polskimi napisami! I tak jakbym zgodził się na tą jakże okrutną rzecz, słyszałbym krzyk „My fucking eyes!!!” wbijając we wroga swój Krasnoludzki Oczowybijacz +1 do Siły, po czym chlapnąłbym sobie Eliksir Życia i podniósłbym sobie poziom. Przykro mi polscy wydawcy. Znowu muszę kupować z zagranicy.

NIENAWIDZĘ !!!

2009-10-28T16:05:00.003+01:00

Extra Klasyka, Nowa Extra Klasyka, Kolekcja Klasyki, EA Classics, Top Seller, Super$eller, Złota i Platynowa Kolekcja. W każdym z tych jakże gównianych wydań (no dobra nie licząc Złotej Kolekcji) jest tak szpetna oprawa graficzna okładki, że zamiast na grach, powinny stać przy szarym papierze toaletowym. I nie mówię tu o kolorach. Mówię o reakcji, jaką wywołuje patrzenie na nie.

Gruba ramka okala oryginalną okładkę gry, która koniecznie musimy oglądać za pomocą szkła powiększającego. Ale to w wszystko nic w porównaniu do Pomarańczowa Kolekcja Klasyki!

Może i nie zauważymy tu wcześniej wspomnianej ramki, ale za to mamy pudełko w kolorze podwójnej jaskrawości szalupy ratunkowej i to z plastiku po kubkach jednorazowych! A jeżeli to jest dla was mało to wiedzcie, że na półce nie będzie tylko straszyła kolorem, ale na dodatek będzie chamsko wystawała, bo opakowanie nie jest DVD Boxem, tylko tym gówniany nie wiadomo czym do gier na PS3!

Czy to naprawdę jest takie trudne żeby wydać starocie z oryginalną okładką, w zwyczajnym, czarnym DVD boxie z instrukcjami w PDF’ach?

Proszę, przestańcie bić mnie w estetykę. To boli…

O DSi się rozchodzi!

2009-10-27T17:44:00.005+01:00

Od czasu do czasu wychodzą na jaw takie nowinki, dzięki którym uśmiecham się od ucha do ucha, a w środku obchodzę potrójnego sylwestra. Głównie dlatego, że mnie nie dotyczą. Niedawno przeczytałem, że Nintendo pod koniec roku ma zamiar wydać nowy model swojej najnowszej konsolki z 4 calowymi ekranikami. To o jakieś 0,75 cala więcej. Ma on zastąpić swojego poprzednika, jak to DS Lite zastąpiło wersję pierwotną. A i kosztować ma około 200$. Jak się z tym czujecie posiadacze DSi?

2009-10-25T21:28:00.013+01:00

Wielkie przemyślenia

Top 10 growych grubasów

Grubasy, spaśluny, tłuściochy, wieprze, wielkie berty, szynki i inne salcesony. Jakkolwiek by ich nie nazwać są wielcy, Afryka przez nich głoduje a gdyby nie piloty to Ziemia trzęsłaby się od tych wszystkich kroków do telewizora. Oto lista 10 największych grubasów z gier!

Na 10!

Fat Princes – Princess

Jest wielka, je ciastka i nie chodzi, bo jej sie nie chce. Daje się karmić przez wroga tylko po to żeby jej podwładni mieli większy problem z podniesieniem jej dupska i zaniesieniu go z powrotem do zamku.

Na 9!

Street fighter – E. Honda

Nawet nie ważcie się naśmiewać z jego tuszy. Ilość tłuszczu na jego ciele jest wprost proporcjonalna do ilości mięsni pod nim. Potrafi rozsmarować każdego, kto stanie mu na drodze siadając na nim z wyskoku! A jak to nie pomoże to storpeduje go czubkiem własnej głowy!!!

Na 8!

Psychonats - Mega Censor

Wkurzyłeś kilku cenzorów pokazując w telewizji zdjęcia penisów? Nic sobie z tego nie robisz i czujesz się całkiem bezkarnie? BŁĄD! Dlaczego? Bo nikt nie spodziewa się Mega Cenzora! Po tym jak oszołomi cie wielkim klopsem wyciągniętym z własnych trzewi wsadzi ci swoją cenzurę prosto w twarz. I już nigdy nie będziesz taki sam.

Na 7!

Redneck Rampage – Bubba

Waży pewnie ze 150 kilo, nie ma połowy zębów, nosi koszule w kratę i drapie się, co jakiś czas po jajkach, co może wskazywać na brak higieny osobistej. No i jest mało bystry. Bubba to zwyczajne redneckowskie popychadło. A co robi w samej grze? Stoi i czeka aż uderzymy go łomem.

Na 6!

Diablo – The Butcher

Jak nietrudno się domyślić jest rzeźnikiem gdzieś w kościelnych katakumbach. Zazwyczaj nie narzeka na brak pracy, gdyż jego zakład odwiedza bardzo wielu poszukiwaczy przygód, z którymi lubi się narąbać. Pech niestety chce, aby jego karierę zakończył bohater, którego mamy przyjemność prowadzić. Ps. Widzieliście kiedyś chudego rzeźnika?

Na 5!

Metroid – Kraid

Zastanawialiście się ile krokodyl musi się nażreć żeby tak się spaść?

Na 4!

Mike Tyson’s Punch Out!! - King Hippo

Nazywa sie Hippo, pochodzi z Hippo Island I nie mam zielonego pojęcia, dlaczego jest taki tłusty. Pępek ma zaklejony plastrami najprawdopodobniej, dlatego, żeby zawartość brzucha wylała mu się na podłogę.

Na 3!

Dragon Age Origins – Brood Mother

Kiedy ją pierwszy raz zobaczyłem nie miałem pojęcia, co myśleć. Czy ona jest spasła i ma dużo cyców, czy też ma dużo spasłych cyców. I doszedłem do wniosku ze obie odpowiedzi są prawidłowe. Naraz. Co robi tak wysoko na liście? Wygląda grubo!

Na 2!

Wario Land – Wario

W końcu grubas, którym sami kierujemy. Złodziej, obibok i do tego niemiły. Wąsy układają mu się w pierwsza literę jego imienia. Leci na kasę, we wszystkim ją widzi i chce ją zdobyć w jak najłatwiejszy sposób. Nie jest zwyczajnie tłusty. On ma tłusty nawet pępek!

Na 1!

Left 4 Dead – Boomer

Nie za bardzo lubię jak nowe twory znajdują się o wiele wyżej niż znane już klasyki. Jednak w tym wypadku mamy do czynienia z esencja grubasa. Co prawda nie żyje, ale to najmniejszy kłopot. Jest wielki, ma koszulkę, z której wylewa się bęben, a świat przemierza na swoich krótkich, pokracznych nóżkach, których i tak już nigdy nie zobaczy. Jego specjalna zdolnością jest wymiotowanie na żądanie. Pewnie za żywota tak opróżniał żołądek żeby móc jeść dalej.

Tak właśnie wygląda lista największych, najsławniejszych, najohydniejszych grubasów w historii gier. I na zakończenie powiem jedno. Z czasem będzie ich przybywać nie tylko w grach, ale i w Ameryce skąd przeniosą się do Europy, bo nie będą mieli miejsca!

Jakoś przebrnął przez to wszystko Ihsus, czyli ja! Dla Forked Eye!!!

I kto tu jest prawdziwym bohaterem, hę?

2009-10-13T16:23:00.008+02:00

Jesteście w stanie mi powiedzieć, kto jest głównym bohaterem Assassin’s Creed? No dobra, pytanie zbyt podstępne. No to, kim gramy w Mirror’s Edge? Tak, Azjatką! Prawie dobra odpowiedz! A imię, chociaż? Ktokolwiek? No właśnie. Dla każdego jest to gra o bieganiu po dachach. Nikt nie powie, że opowiada o przygodach Faith Connors, która to jest runnerka.

Bohaterowie gier przestają ostatnio mieć jakiekolwiek znaczenie. Służą do przemieszczania nas z punktu A do punktu B, a kim są, kim byli i dlaczego robią to, co robią to obchodzi nas tyle, co zeszłoroczny śnieg. Równie dobrze moglibyśmy kierować poczynaniami pudełka od telewizora, chociaż to już mogłoby być zbyt charakterystyczne i jeszcze zapadłoby komuś w pamięć.

Bezpłciowość bohaterów przyczynia się do tego, że są oni wypierani z pamięci przez postacie poboczne, a nawet, co gorsza, przez przedmioty! A oto parę przykładów, na które większość z was nie zwróciła uwagi.

BioShock

Winny: Jack, albo Jacek jak ktoś lubi polski w grach.

Przyznaje się bez bicia, że BioShock mi się podobał. Nawet bardzo. Gra z pomysłem, z genialnym klimatem i designem i całkiem niezłą fabułą. Niestety bohaterem tej całej zabawy jest ktoś, kto ma na imię Jack. I tyle. I gdzieś do ¾ historii tylko tyle o nim wiemy. Nawet poznając jego mroczną tajemnicę mało nas to obchodzi.

Kradzież show w tym wypadku nie jest trudna. Wystarczy być wielkim, na głowę założyć wok i śmierdzieć. Jak się okazuje małe dziewczynki na takich lecą.

Mowa oczywiście o Big Daddy. Akwa-nurko-zombie-mordulec. Gdyby nie Vita-Chambers powodowałby skurcz pośladków i ogólny strach przed spojrzeniem na niego, nie mówiąc już o atakowaniu. Ten kawał mięcha w gumowym kombinezonie to chodząca śmierć.

W czym ten gostek jest lepszy od głównego bohatera? We wszystkim. Chociażby w tym, że ma nazwisko – Daddy. Jest większy, porusza się szybciej od Jacka i zawsze ma przy sobie kobietę. A żeby nasz bohater nie myślał sobie, że nie jest aż tak źle to wspomnijmy o tym ze Big Daddy jest na okładce BioShock’a i gra główną rolę w części drugiej!

Sorry Jacek, jesteś dupa.

Chciałbym coś takiego na jesienne spacery.

Dark Sector

Winny: Hayden Tenno

Z gry dobrej przesiadamy się na takiego sobie średniaka. Ni to bawi, ni to nudzi, ni to coś nowego. Jednak nasz bohater posiada imię i nazwisko, ma nababrane w przeszłości a i na dodatek go widać – w końcu to TPP. Co zatem poszło nie tak?

Fabuła chce żeby w pewnym momencie zmutowała nam się ręka. Na początku wcale nie jest nam z tym dobrze. Jednak po chwili ręka rodzi dziecko, a na imię mu Glave. I w tym momencie zapominamy o Haydenie.

Glave to trójramienny bumerango-dysk. Czemu jest lepszy od człowieka z mroczną przeszłością? Dlatego że lata tam gdzie mu każemy, włącza guziki, obcina głowy, ręce, nogi, podpala, razi prądem, mrozi i wybucha! Po co wtedy broń palna? Żeby Hayden nie narobił w majty przez tą chwilę jak nie ma w reku Glave’a!

Jesteś dla mnie tylko pojazdem Hayden!

Call of Duty 4: Modern Warfare

Winny: ci, którymi gramy

Jak zaczęliśmy od dobrego tytułu tak kończymy na złym. CoD 4 to jedna z najbardziej przereklamowanych gier, z jakimi miałem do czynienia. A że nie zajmujemy się recenzją samej gry to przejdźmy do faktów.

Podczas rozgrywki kierujemy bodajże 3 rożnymi bohaterami. Z całej trójki zapamiętałem tylko tyle, że jeden nazywał się sierżant „Mydło”. Do dzisiaj się zastanawiam skąd to przezwisko. Może miał jakiś wypadek pod prysznicem w koszarach?

Oczywiście jest coś, bez czego byliby niczym. Coś, co łączy ich wszystkich. Prawdziwy bohater Call of Duty 4. Red Dot, albo, jak kto woli, celownik laserowy!

Ta mała czerwona kropka stała się tak charakterystycznym elementem gry, że każda gra z takim właśnie celownikiem będzie się kojarzyć z CoD 4. To właśnie ona sprawia, że gra z prostej przeobraża się w prostacka. I ten właśnie mały punkcik kradnie całą sławę trzem wyszkolonym żołnierzom. Cóż mogę powiedzieć. Wstyd!

Tak, to chodzi o to małe gówienko po środku.

Smuta sprawa z tymi bohaterami. Gdzie się podziały czasy gdzie nawet nasi rodzice wiedzieli, kto to Lara Croft? Czy zobaczymy jeszcze kiedykolwiek postać, która dorówna sławie Mario? Czy dość nowi bohaterowie tacy jak Gordon Freeman czy Sam Fisher długo jeszcze zostaną pamiętani? Nie widzę tego zbyt pozytywnie. Teraz większość postaci wygląda jak napakowani przepoceni komandosi lub są tak mało charakterystyczni, że szybko o nich zapominamy. Jedynie Nintendo jeszcze się stara dając nam takie persony jak Travis Touchdown czy Jack Cayman (chociaż bardzo pasuje do wcześniej przedstawionego przeze mnie modelu). Niestety jedyne, co możemy robić to modlić się o pomysłowość twórców gier.

Dla Forked Eye namęczył się znowu ja, czyli Ihsus!

2009-09-27T12:43:00.010+02:00

TOP 5

Od grania do słuchania,

czyli najlepsze zespoły poznane dzięki graniu.

Granie towarzyszy mi od jakiegoś 5 czy 6 roku życia, kiedy to dostałem ATARI 65 XE/XL. Od tamtego czasu miało to większy to mniejszy wpływ na moje życie. I trzeba też przyznać, że gdyby nie granie, teraz byłbym zupełnie innym człowiekiem.

Jest taka dziedzina życia, którą wszyscy bagatelizują, lecz w dużej mierze kreuje nasza osobowość. Co gorsza w niektórych przypadkach jest to naprawdę tragiczne w skutkach. Mowie tu o gustach muzycznych. O muzyce, którą lubimy słuchać.

Gdyby nie kilka gier, nie miałbym pojęcia o niektórych zespołach. Gdybym nie poznał owych zespołów pewnie teraz masturbowałbym się do teledysków Riahnny czy innej Beyonce, albo, co gorsza, chodził z portkami przy kostkach lub „śpiewał” jak to mi się źle w blokach żyje.

Przedstawiam wam 5 gier, z których wyciągnąłem po jednym zespole. Każdy z nich jest wyjątkowy i jedyny w swoim rodzaju, jak i miejsca skąd pochodzą.

NA 5!

SKINDRED – NOBODY – Need for Speed Underground 2

(http://www.skindred.com/)

Niestety zawsze znajdzie się jakiś rodzynek. Może zespół jest wyjątkowy to gra, w której się na niego natknąłem to zupełnie inna historia. Jakbym miał tą sytuacje do czegoś przyrównać to wyszłaby opowieść o szambo nurku, który podczas wykonywania swoich jakże interesujących obowiązków znalazł diament wielkości pięści Shaquille O'Neala.

Jak już wiemy Skindred ze swoim utworkiem Nobody znajduje się w NFS Underground 2 i był jednym z nielicznych zespołów, które pozwalały zapomnieć o tym, w co gramy.

Połączenie ciężkich gitarowych riffów i reggowanie wokalne było na tyle interesujące, że musiałem wsłuchać się w resztę twórczości tego brytyjskiego zespołu. I było warto! Bardzo przyjemna do słuchania muzyka z mnóstwem energii, która postawiłaby na nogi zombie, które zawczasu zdążyło już być zabite przez jakiegoś niemiłego i nieczułego człowieka.

NA 4!

SONIC MAYHEM – OPERATION OVERLORD - Quake 2

(http://www.sonicmayhem.com/)

Prawdę mówiąc nie przepadam za Quake 2. Był dla mnie krokiem w tył, jeżeli chodzi o rozwój serii. A później było już tylko gorzej. Nie mam pojęcia jak ze średniowieczno-industrialnych lochów nagle znaleźliśmy się na planecie gdzie nikt nas nie lubi, a wszędzie biegają cyborgi.

Na szczęście jedna rzecz pozostała dobra. Inaczej! Bardzo dobra! Mianowicie soundtrack. W pierwszej części pojawiło się genialne Nine Inch Nails, które nie dość, że łechtało nasze bębenki to w samej grze zbieraliśmy paczki z nabojami sygnowane ich logiem. W drugiej zaś części pałeczkę przejęło Sonic Mayhem.

Dynamiczne, industrialne kawalki, przy których eksterminacja wrogów stawała się ekstazą. A co najważniejsze, bez gry słuchanie ich utworów jest równie ekscytujące. Oczywiście nie można zapomnieć o wspaniałych tekstach, które po prostu nie istniały. I kto powiedział ze wokal musi być potrzebny?

NA 3!

MILLENCOLIN – NO CIGAR - Tony Hawk's Pro Skater 2

(http://www.millencolin.com/)

Tony Hawks Pro Skater 2 nie dość, że jest najlepszą częścią z serii to jest najlepszą grą o jeździe na desce na świecie! Chcę przez 3 minuty jeździć na railu, robić 900 skacząc ze schodów i wyskakiwać z rampy kilometr nad ziemię. Nic mi więcej nie potrzeba. A już na pewno nie mniej głupi Skejcie!

Wracając do tematu. Soundtrack z gry był genialny. Mnóstwo szybkich gitarowych kawałków. Sławy takie jak Rage Against the Machine czy Bad Religion. Jednak tak naprawdę to pamiętam tylko jeden utwór, przy którym przejazd zawsze wychodził mi perfekcyjnie. Był to No Cigar zespołu Millencolin.

Jak się później okazało to jest jeden z wielu utworów, którym Millencolin może się pochwalić. Genialny punkowy zespól, który przez wszystkie lata istnienia trzymał i trzyma klasę, udowadniając to każdą nową płytą.

NA 2!

RISE AGAINST – GIVE IT ALL - FlatOut 2

(http://www.riseagainst.com/)

Nie wiem jak to jest, że niektóre bardzo dobre gry przechodzą bez większego echa. I nie rozumiem tego, dlaczego ten los spotkał FlatOut 2. Jedna z najlepszych ścigałek wszechczasów. Prędkość, gięcie blachy, miażdżąca wręcz grywalność i…

Soundtrack w tej części jest dobrany perfekcyjnie. Każdy kawałek, jaki słyszymy zdaje się siedzieć nam na pedale gazu i nie ma zamiaru z niego zsiadać. Wszystko w rockowo-metalowo-punkowych klimatach. I tak właśnie poznałem Rise Against.

Co jest najśmieszniejsze? A no to, że utwór Give It All tegoż właśnie zespołu pojawił się już w jednej z wymienionych przeze mnie gier. Mianowicie w NFS Underground 2. I nie mam zielonego pojęcia jak byłem w stanie go przegapić. Dzięki Bogu za FlatOut2. Albo Sasquatchowi. Nie wiem, która z tych fikcyjnych postaci bardziej się do tego przyczyniła… Ale wracając do tematu!

Rise Against to zespól, który znajduje się w pierwszej piątce moich ulubionych. W sumie ciężko powiedzieć, co oni grają. Melodyjny hardcore? Punk? Wiem, że w swoich piosenkach napychają tyle mocy, zarówno w muzyce jak i w tekstach, że omal człowieka nie rozsadza. Zupełnie jakby ktoś do piersi przyczepił nam granat euforyczny, którego fala uderzeniowa po wybuchu roznosi się po całym ciele. I tak co sekundę!

Co, jak co. Gdyby nie pewna gra posiadająca muzykę zespołu z miejsca pierwszego to najprawdopodobniej lista byłaby zupełnie inna. O ile w ogóle by powstała. Przed wami sprawca tego całego zamieszania!

NA 1!

FEAR FACTORY – ZERO SIGNAL - Carmageddon

(http://www.fearfactory.com/)

Carmageddon to gra, która wstrząsnęła światem. W żadnej wcześniejszej grze wyścigowej nie było ludzi, … których można by było przejeżdżać … i za których dostawało się bonusy. Wzbudziło to takie kontrowersje, że Carmageddon był zakazany w kilku krajach. W Anglii i Niemczech zamiast ludzi biegali zombie czy nawet roboty. Jednak to nie jest ważne. Carmageddon jest bardzo dobra grą. Do dziś. Swojego czasu zachwycał grafiką, zadziwiał fizyką, i powodował wilgoć w różnych naprawdę dziwnych miejscach ciała.

Jak już mówiłem ta gra zmieniła całe moje życie. Wystarczyło, że odpaliłem demo. Intro wystartowało. Z początku spokojna dźwięki przerywane 4 gitarowymi akordami. Napięcie wzrastało z sekundy na sekundę. A gdy tylko sięgnęło zenitu wybuchło prosto w uszy podwójną stopką perkusji i najcięższym połączeniu gitary i basu, jakie wtedy słyszałem. Wszystko to składało się na utwór pod tytułem Zero Signal. Właśnie wtedy pierwszy raz usłyszałem Fear Factory!

Na płytce z grą znalazły się 3 bezwokalowe wersje z krążka Demanufacture. Wszystkie pozamiatały mi umysł. W sumie nie miałem wielkiego wyboru. W końcu miałem wtedy z 14 lat. Ale żeby nie było! Zespół miażdży swoimi płytami, a uściślając to miażdży tymi sprzed rozpadu, czyli do Digimortal. Później niestety to są jakieś popłuczyny.

I oto lista 5 najlepszych zespołów, które poznałem przez gry. Niektóre są po prostu bardzo dobre do słuchania, a inne jak widać miały wielki wpływ na to, czym jestem dziś. Czemu czymś? A bo kimś może być każdy!

Jeżeli ktokolwiek dotarł do tego momentu czytając to, co jest napisane powyżej, to nie pozostaje mi nic innego jak podziękować za uwagę.

Dla Forked Eye namęczył się ja, czyli Ihsus!

DOBRE ZŁEGO POCZĄTKI

2009-09-24T12:34:00.000+02:00

Witam!

Cóż innego można powiedzieć na przywitanie. „Dzień dobry” nie jest na każdą porę dnia, „cześć” mówią 10-latki, a „elo” to nawet nie przywitanie tylko jakiś bełkot z klatek schodowych.

Co zamierzam umieszczać na tym blogu? Ano wszystko, co jest, chociaż trochę związane z graniem. Subiektywne recenzje, dziwne top 10y i najdziwniejsze rzeczy znalezione w necie.

Nie macie, co liczyć na jakakolwiek systematyczność. Po prostu, jestem zbyt leniwy. No, ale cóż. Warto będzie tu czasem zajrzeć.

Jam Ihsus, a oto Forked Eye!